زبانی می تواند حقگو باشد که خالص برای خدا باشد

مؤمنِ پاک‌دست، نه به مال بی‌برکت دل می‌بندد و نه از بندگان خدا توقع و انتظار دارد؛ او تنها به خدای غنی تکیه می‌کند و همین تکیه، سرچشمه عزت و آرامش اوست.